Dzieje historyczne rozwoju kultury Starożytnej Grecji dzielimy na trzy okresy - od VII w. p.n.e. do II w. p.n.e.: okres I - archaiczny - trwa do roku 500 p.n.e. (do najazdu Persów)., okres II - klasyczny - od 500 p.n.e. do 336 roku p.n.e. (do r. odboju Grecji przez Aleksandra Wielkiego), okres III - hellenistyczny od 336 roku p.n.e. do roku 46 p.n.e. (do wcielenia Grecji jako prowincji do Imperium Rzymskiego). W okresie archaicznym powstają pierwsze murowane świątynie w Grecji. Jednak dopiero w drugim okresie - klasycznym - kształtują się wspaniałe wzory architektury greckiej, a przede wszystkim świątyń, okres trzeci hellenistyczny charakteryzuje rozprzestrzenienie się architektury greckiej na cały ówczesny wschód, wskutek podbojów Aleksandra Wielkiego.
Upadek Grecji jako autonomicznego państwa staje się jedynie upadłem militarnym i politycznym. Sztuka i architektura grecka nie tylko nie ulegają zaborcom, lecz spuścizna kulturalna tego niewielkiego narodu o nieprzeciętnej wrażliwości na piękno i proporcję podbija swoich zwycięzców. Odtąd przez całe wieki będzie wywierać zdecydowany wpływ na treść i formę różnych rodzajów twórczości artystycznej. W architekturze wpływ ten wyrażony w doskonałej i konsekwentnej formie klasycznej, stworzonej przez Greków, oglądać możemy na terenie całej Europy od Madrytu aż po Leningrad. Początkowo jako materiału budowlanego używano drewna. W konstrukcjach okresu staroarchaicznego oprócz drewna spotykamy także glit. cegłę z wysuszonej gliny i kamień.